pl | en

Mieczysław Gogacz

Mieczysław Gogacz – polski filozof i teolog, tomista, twórca tomizmu konsekwentnego. Urodził się 17 listopada 1926 r. w Nadrożu koło Rypina. Do szkoły powszechnej chodził w Oborach, mieszkając nieopodal klasztoru karmelitów i miejscowego sanktuarium maryjnego, co oddziałało na jego duchowość i formację intelektualną. Naukę przerwała mu wojna i okupacja niemiecka, która na Ziemi Dobrzyńskiej, czyli tzw. terenach wcielonych do Rzeszy, miała szczególnie brutalny charakter. Po zakończeniu wojny kontynuował naukę w gimnazjum w Rypinie, a następnie w liceum biskupim w Płocku, gdzie w 1949 r., jako ekstern, uzyskał maturę. Studia filozoficzne podjął w tym samym roku na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Czytaj dalej

Stanisław Kamiński

Stanisław Kamiński – polski duchowny, ksiądz diecezji siedleckiej (podlaskiej), filozof, metodolog, historyk logiki i nauki, naukoznawca. Urodził się 24 października 1919 r. w Radzyniu Podlaskim, zmarł 21 marca 1986 r. we Fryburgu Bryzgowijskim (Niemcy). W 1938 r. ukończył szkołę średnią (gimnazjum biskupie) w Siedlcach i rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym diecezji siedleckiej (podlaskiej) w Janowie Podlaskim. Studia zostały przerwane w 1939 r. i wznowione w 1941 r. w Siedlcach. W 1946 r. przyjął święcenia kapłańskie. W tym samym roku rozpoczął studia filozoficzne na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W ich trakcie, w 1947 r., rozpoczął pracę dydaktyczną, prowadząc zajęcia z logiki na Wydziale Prawa i Nauk Społecznych, a następnie na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej KUL w 1949 r. uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy Fregego dwuwartościowy system aksjomatyczny zmiennych zdaniowych w świetle współczesnej metodologii nauk dedukcyjnych.

Czytaj dalej

Kazimierz Kloskowski

Kazimierz Kloskowski – polski duchowny, filozof. Urodził się 20 sierpnia 1953 r. w Gdańsku. Po ukończeniu nauki w VI Liceum Ogólnokształcącym w Gdańsku wstąpił do Biskupiego Seminarium Duchownego w Gdańsku-Oliwie. Święcenia kapłańskie przyjął 18 grudnia 1977 r. Uzyskał magisterium z teologii za pracę Nauka o Logosie w dziełach Filona z Aleksandrii i w hymnie Prologu Czwartej Ewangelii, napisaną pod kierunkiem ks. dr. Grzegorza Gólskiego CM. W latach 1978–1981 studiował na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (dziś Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego). Dyplom magistra filozofii (specjalność: filozofia przyrody) uzyskał w 1981 r. na podstawie pracy Koncepcja abiogenezy w pracach Reinharda W. Kapłana, a stopień doktora filozofii w 1984 r. na podstawie rozprawy Rola przypadku w genezie życia.

Czytaj dalej

Kazimierz Kłósak

Kazimierz Kłósak – polski filozof, neoscholastyk, przedstawiciel tomizmu lowańskiego, teolog. Urodził się 1 stycznia 1911 r. w Żółkwi (obecnie na Ukrainie). Studia filozoficzne i teologiczne odbywał na  Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie  w 1934 r. uzyskał doktorat na podstawie rozprawy Tomizm w ujęciu Jakuba Maritaina, napisanej pod opieką profesora Konstantego Michalskiego. Znaczny wpływ na kształtowanie się jego poglądów filozoficznych miały studia w Rzymie i Louvain. Od 1945 r. wykładał filozofię na UJ, a od 1957 r. także w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Krakowie. W 1951 r. został zaproszony do współpracy z Komisją Filozoficzną Polskiej Akademii Umiejętności.  W 1954 r. związał się Akademią Teologii Katolickiej w Warszawie, będąc wykładowcą przedmiotów filozoficznych i kierownikiem Katedry Filozofii Przyrody.

Czytaj dalej

Feliks Koneczny

Feliks Karol Koneczny – historyk, teoretyk cywilizacji, historiozof, krytyk teatralny. Urodził się 1 listopada 1862 r. w Krakowie, zmarł tamże 10 lutego 1949 r. Po ukończeniu Gimnazjum św. Jacka w Krakowie w 1883 r. rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie pod kierunkiem m.in. Stanisława Smolki, Wincentego Zakrzewskiego, Michała Bobrzyńskiego studiował historię. Tam w 1888 r. uzyskał doktorat na podstawie pracy Najdawniejsze stosunki Inflant z Polską do roku 1393. Z ramienia Akademii Umiejętności w latach 1889–1890 prowadził badania w archiwach watykańskich. Po powrocie z Rzymu pracował w Akademii Umiejętności (do 1897 r.).

Czytaj dalej

Mieczysław A. Krąpiec

Mieczysław Albert Krąpiec – polski duchowny, dominikanin, filozof, teolog, humanista i wybitny pedagog, pod którego wpływem formowało się wiele pokoleń filozofów. Liczne osiągnięcia naukowe, a zwłaszcza będąca ukoronowaniem jego życia pierwsza wydana w Polsce 10-tomowa Powszechna encyklopedia filozofii, pozwalają na określenie go jednym z najwybitniejszych filozofów polskich. Urodził się 25 maja 1921 r. w Berezowicy Małej na Podolu, zmarł 8 maja 2008 r. w Lublinie. W 1939 r. ukończył w Tarnopolu Gimnazjum Klasyczne im. Wincentego Pola i wstąpił do zakonu oo. dominikanów w Krakowie. Studiował podczas okupacji niemieckiej w dominikańskim Instytucie Filozoficzno-Teologicznym w Krakowie. W 1945 r. otrzymał święcenia kapłańskie, po czym podjął studia na Wydziale Teologicznym KUL. W latach 1946–1954 sprawował funkcję wykładowcy w Instytucie Filozoficzno-Teologicznym w Krakowie.

Czytaj dalej

Piotr Lenartowicz

Piotr Lenartowicz – polski duchowny, jezuita, filozof, lekarz i biolog. Urodził się 25 sierpnia 1934 r. w Warszawie. Zmarł 10 października 2012 r. w krakowskim Kolegium Jezuitów. W roku 1951 zdał egzamin maturalny w III Gimnazjum im. Jana Sobieskiego w Krakowie. Rok później rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie, gdzie w 1958 r. uzyskał dyplom lekarza medycyny. Od 1956 r. pracował jako asystent w Zakładzie Fizjologii Człowieka Akademii Medycznej w Warszawie, a od 1958 r. również w Zakładzie Fizjologii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Rozprawę doktorską pt. Wpływ soli amonowych na elektrokortikogram i korowe potencjały bezpośrednio wywołane obronił w 1961 r. na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie.

Czytaj dalej

Tadeusz Styczeń

Tadeusz Józef Styczeń – polski filozof i etyk. Urodził się 21 grudnia 1931 r. we wsi Wołowice nieopodal Krakowa. Zmarł 14 października 2010 r. w Trzebnicy. W roku 1947 ukończył krakowskie Gimnazjum im. Władysława Sikorskiego i wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Boskiego Zbawiciela (salwatorianie) w Bagnie pod Wrocławiem. Śluby wieczyste w tym zgromadzeniu złożył w 1953 r. w Trzebini, a w 1955 r. przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1949–55 studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a po likwidacji tego Wydziału w Instytucie Filozoficzno-Teologicznym OO. Dominikanów w Krakowie. W 1955 r. rozpoczął studia z zakresu filozofii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1959 r. otrzymał magisterium (na podstawie pracy Koncepcja cnoty u N. Hartmanna), a w 1963 r. uzyskał doktorat na podstawie rozprawy Możliwość etyki naukowej u Johna Locke’a. Obie prace przygotował pod kierunkiem Karola Wojtyły.

Czytaj dalej

Tadeusz Ślipko

Tadeusz Tomasz Ślipko – polski jezuita, etyk. Urodził się 18 stycznia 1918 r. w Stratynie, pow. Rohatyn. Uczęszczał do szkoły podstawowej i gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły w Gródku Jagiellońskim. Maturę złożył w 1936 roku. W rok później rozpoczął najpierw studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie w zakresie geologii, a następnie w 1938 na Wydziale Humanistycznym, obierając za przedmiot studiów filologię polską i historię. Dnia 12 października 1939 r. wstąpił do Towarzystwa Jezusowego i tu w latach 1941–1944 studiował filozofię na Wydziale Filozoficznym Towarzystwa Jezusowego w Krakowie, przeniesionym wskutek wojny do Nowego Sącza. Studia teologiczne odbywał w latach 1944–1948 na jezuickim Wydziale Teologicznym Bobolanum, gdzie w uzyskał stopień licencjata w zakresie teologii i filozofii. W roku 1947 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa przemyskiego Franciszka Bardy.

Czytaj dalej

Józef Tischner

Józef Stanisław Tischner – polski duchowny, filozof. Urodził się dnia 12 marca 1931 r. w Starym Sączu. Był najstarszym z trzech (Marian, Kazimierz) synów Józefa i Weroniki z domu Chowaniec, nauczycieli w Łopusznej. W 1937 r. rozpoczął naukę w miejscowej szkole. Wybuch II wojny światowej spowodował przesiedlenie rodziny Tischnerów najpierw do Chabówki, potem do Raby Wyżnej, a w roku 1942 do Rogoźnika. Po wojnie ukończył gimnazjum w Nowym Targu. W 1949 r. zdał egzamin maturalny w nowotarskim Liceum (typu humanistycznego) im. Seweryna Goszczyńskiego. W tym samym roku Józef Tischner rozpoczął studia najpierw na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, ale już w maju 1950 r. złożył stosowne dokumenty w Seminarium Metropolitalnym w Krakowie, po czym przeniósł się z Wydziału Prawa na Wydział Teologiczny. W dniu 26 czerwca 1955 r. w katedrze wawelskiej otrzymał święcenia kapłańskie z rąk ks. bp. Franciszka Jopa. 

Czytaj dalej

Karol Wojtyła

Karol Wojtyła – polski duchowny katolicki, biskup metropolita krakowski, 264 papież Kościoła Katolickiego – Jan Paweł II. Filozof i teolog, etyk i pedagog, poeta i dramatopisarz. Urodził się 18 maja 1920 r. w Wadowicach, zm. 2 kwietnia 2005 w Watykanie. W latach 1930–1938 kształcił się w 8-letnim Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach, które ukończył maturą z wynikiem celującym. Po maturze wybrał studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W trakcie studiów uczestniczył w spotkaniach Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej, na których poznał pisma św. Jana od Krzyża mające wielki wpływ na jego rozwój duchowy i intelektualny. W 1942 r. wstąpił do tajnego seminarium duchownego w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął 1 listopada 1946 r. z rąk kard. Stefana Sapiehy.

Czytaj dalej

Jacek Woroniecki

Jacek Adam Woroniecki – polski duchowny, dominikanin, teolog, pedagog, filozof, scholastyk, etyk i moralista. Urodził się 21 grudnia 1878 r. w Lublinie, zmarł 18 maja 1949 r. w Krakowie. Od 1892 roku uczył się w IV Gimnazjum Męskim w Warszawie. Studia przyrodnicze, a następnie teologiczne i filozoficzne odbywał we Fryburgu Szwajcarskim. Po uzyskaniu stopnia licencjata teologii wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie. W roku 1909 obronił rozprawę doktorską z teologii na uniwersytecie we Fryburgu, a następnie wstąpił do zakonu dominikanów, odbywając nowicjat w San Domenico di Fiesole pod Florencją. W 1911 r. w Dusseldorfie złożył śluby wieczyste. Od roku 1914 wykładał etykę w klasztorze dominikanów w Krakowie. W roku 1919 został powołany na stanowisko profesora teologii moralnej i etyki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1922-1924 pełnił funkcję rektora KUL, a w 1928 r. został prorektorem tejże uczelni.

Czytaj dalej

Zofia J. Zdybicka

Zofia Józefa Zdybicka – filozof, wykładowczyni akademicka, twórczyni pionierskiej koncepcji filozofii religii, nawiązującej do klasycznego realizmu metafizycznego; blisko współdziałająca z Mieczysławem A. Krąpcem, z Karolem Wojtyłą (św. Janem Pawłem II), Stanisławem Kamińskim. Od 1948 r. należy do Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego. Zajmowała odpowiedzialne stanowiska w Radzie Generalnej zgromadzenia, a w latach 1983–2003 była przełożoną Centrum Lubelskiego tegoż zgromadzenia. Zaangażowana w prace dydaktyczne, administracyjne, wydawnicze, redakcyjne na KUL, włącznie z funkcją dziekana Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej, w latach 1986–1987 i 1990–1999. Zaliczana do najwybitniejszych metafizyków i filozofów religii; w Polsce właściwa twórczyni tej, wciąż nowej, dyscypliny naukowej. Wychowawczyni wielu pokoleń uczniów, który kontynuują tradycje Lubelskiej Szkoły Filozoficznej.  W roku 2000 przeszła na emeryturę.

Czytaj dalej

Publikacje